SIYAM NA BESES SA ISANG GABI… NGUNIT NANG MAKITA ANG DUGO SA KAMA, NANLAMIG ANG MILYONARYO… AT SAKA NIYA NATUKLASAN ANG ISANG BAGAY NA IMPOSIBLENG IPALIWANAG…

Ang bagyo sa Metro Manila nang gabing iyon ay tila may personal na galit sa lungsod.

Hinahampas ng hangin ang mga salamin ng matataas na gusali at umaagos ang ulan sa mga kalsada na tila nais burahin ang bawat bakas ng tao.
Sa loob ng isang taxi na mabagal na umuusad sa gitna ng basang trapiko, isinandal ni Bea Mendoza ang kanyang noo sa malamig na salamin habang sinusubukang pakalmahin ang nag-aalab na kaba sa kanyang dibdib.
Siya ay 26 taong gulang at may buhay na sa paningin ng iba ay mukhang normal, isang freelance graphic designer, independent, at sanay na solusyunan mag-isa ang bawat problema. Ngunit may isang bagay na hindi niya kailanman sinabi kahit kanino.
Isang bagay na itinago niya bilang isang tahimik na lihim sa loob ng maraming taon.
Hindi pa kailanman nakasiping si Bea ng isang lalaki.
Hindi dahil sa relihiyon. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil palaging naglalagay ang buhay ng ibang mga prayoridad sa kanyang harapan.
Sa edad na 18, nagdesisyon siyang mag-focus sa pag-aaral habang ang mga kaibigan niya ay nakakaranas ng matitinding pag-ibig.
Sa edad na 21, nagkasakit ang kanyang ina, at sa loob ng tatlong taon ay inilaan ni Bea ang bawat minuto sa pag-aalaga rito hanggang sa huling araw nito.
Nang sa wakas ay muli niyang mabuo ang kanyang buhay, siya ay 25 taong gulang na, may napakaraming responsibilidad na pasan, at may pakiramdam na ang ilang mga karanasan ay lumipas na lang.
At gayunpaman, nang gabing iyon ay patungo siya sa isang bagay na kinatatakutan niya… at kasabay nito ay umaakit sa kanya na parang magnet.
Huminto ang taxi sa harap ng isang malaking gusali na gawa sa salamin at bakal.
The Horizon Tower.
Isa sa mga pinaka-eksklusibong gusali sa BGC.
Doon nakatira si Sebastian Lorenzo.
Huminga nang malalim si Bea bago bumaba. Alam na alam niya kung ano ang ibig sabihin ng imbitasyong iyon. Hindi siya inosente.
Tatlong linggo bago nito ay nakilala niya ang lalaki sa isang art exhibit sa Makati. Nagtatrabaho siya noon para sa gallery. Naroon ang lalaki dahil sa inip, ayon na rin sa sarili nitong mga salita.
Si Sebastian ay 34 taong gulang, founder ng isang tech company na naibenta niya sa halagang milyun-milyon, at taglay niya ang mapanganib na kombinasyon ng talino, sarkasmo, at karisma na nagiging dahilan para lumingon ang mga tao kapag pumapasok siya sa isang kwarto.
Ngunit ang pinakanakapagpagulo sa isip ni Bea ay ang paraan ng pagtingin nito sa kanya.
Na parang isa siyang misteryo.
Na parang hindi ito sanay na makatagpo ng mga babaeng hindi sumusubok na magpapansin sa kanya.
Sa loob ng ilang linggo ay nag-usap sila sa pamamagitan ng mga mensahe. Mahahabang usapan tungkol sa mga libro, sining, musika, at pilosopiya. Hindi nagpadala si Sebastian ng mga bulaklak o mamahaling regalo.
Sa halip, tinatanong nito kung kamusta ang araw niya, kung ano ang ginuguhit niya, at kung anong kanta ang pinapakinggan niya habang nagtatrabaho.
Hanggang sa isang linggo bago nito ay nagbigay ito ng direktang alok.
Samahan mo ako ng isang gabi. Walang mga pangako. Walang mga kasinungalingan. Katapatan lang.
Alam ni Bea kung ano ang ibig sabihin nito.
Dapat sana ay humindi siya.
Ngunit may isang bahagi sa loob niya na pagod na sa palaging pamumuhay nang may takot.
Nang gabing iyon, nagdesisyon siyang pumayag.
Inanunsyo siya ng guard at umakyat ang private elevator hanggang sa pinakamataas na palapag. Nang bumukas ang mga pinto, hinihintay siya ni Sebastian sa tabi ng isang malaking bintana kung saan ang buong lungsod ay mukhang isang dagat ng mga ilaw.
Nakasuot ito ng itim na pantalon, puting polo na nakatupi ang mga manggas, at nakayapak.
Kaswal.
Masyadong kaakit-akit.
Akala ko hindi ka darating, nakangiting sabi nito.
Ganoon din ang inakala ko.
Nag-usap sila, uminom ng wine, at tumawa nang kaunti. Ngunit may matinding tensyon na namumuo sa pagitan nila.
Bago lumapit, may sinabi si Sebastian na ikinagulat ni Bea.
Kailangan kitang balaan sa isang bagay. Hindi ako naniniwala sa pag-ibig.
Ikinuwento nito nang maikli ang nakaraan niya. Isang bigong kasal. Isang dobleng pagtataksil, ang kanyang asawa at ang kanyang matalik na kaibigan.
Maibibigay ko sa iyo ang katapatan, pagnanasa, at presensya… pero walang mga pangako para sa hinaharap.
Tahimik lang na nakinig si Bea.
Pagkatapos ay sumagot siya nang mahinahon.
Hindi ako pumunta rito para maghanap ng mga pangako.
At iyon ang totoo.
Gusto niya lang makaramdam.
Ang sumunod na nangyari ay matindi, isang buhawi ng mga emosyon at mga bagong pakiramdam. Naging mapagpasensya at maalaga si Sebastian, ngunit mapusok din. Ang bawat sandali ay tila mas malalim kaysa sa nauna.
Sa kalagitnaan ng madaling araw, nagsimula itong magbiro na bibigyan daw niya siya ng siyam na dahilan para hindi makalimutan ang gabing iyon.
At sa ganoong paraan, sa gitna ng mga tawanan, haplos, at mga bulong, ang gabi ay nauwi sa isang bagay na hindi inasahan ng sinuman sa kanila.
Siyam na beses.
Siyam na sandali na tila sumira sa bawat pader na binuo nilang dalawa.
Nang sa wakas ay makatulog sila, ang mundo sa labas ay tahimik na pagkatapos ng bagyo.
Ngunit ang tunay na pasabog ng kwento ay darating sa pagsikat ng araw.
Naunang magising si Sebastian.
Pinagmasdan niya si Bea na natutulog sa kanyang tabi, mapayapa, at magulo ang buhok sa ibabaw ng unan.
Nakaramdam siya ng kakaiba sa kanyang dibdib.
Isang bagay na ayaw niyang aminin.
Dahan-dahan siyang bumangon at pumunta para magtimpla ng kape.
Ngunit nang bumalik siya sa kwarto ay may narinig siyang tunog.
Umiiyak si Bea.
Nakaupo ito sa kama habang yakap-yakap ang mga tuhod.
At doon ay nakita ni Sebastian ang kumot.
May mga pulang mantsa ang puting tela.
Sa isang saglit, nanigas siya sa kanyang kinatatayuan.
Biglang nagtugma ang lahat ng mga piraso.
Ang pagiging kabado nito.

Ang pag-aalangan sa bawat haplos ni Bea, ang tindi ng kaniyang emosyon, at ang paraan ng pagkapit niya sa kaniyang mga balikat na tila ba ngayon lang niya naranasan ang ganoong klaseng pagnanasa.

Nanlamig si Sebastian. Ang kape sa kaniyang kamay ay muntik nang mabitawan.

“Bea…” mahina niyang tawag habang dahan-dahang lumalapit sa gilid ng kama. “Bakit… bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Hindi makatingin si Bea. Pulang-pula ang kaniyang mga mata at patuloy ang pag-agos ng luha sa kaniyang mga pisngi. “Gusto ko lang maranasan ang mabuhay, Sebastian. Kahit isang gabi lang. Kahit walang bukas.”

Umupo si Sebastian sa kama at maingat na hinawakan ang nanginginig na mga kamay ni Bea. Para sa isang bilyonaryong sanay makuha ang lahat ng marangyang bagay sa mundo, ang makita ang purong katapatan at ang “unang gabi” ng isang babaeng walang ibang hiniling kundi ang presensya niya—iyon ang bagay na tuluyang nagpabagsak sa kaniyang matigas na puso.

Ngunit ang tunay na misteryo na imposibleng ipaliwanag ay hindi lang ang kaniyang pagiging inosente.