NAGISING AKO SA ARAW NG KASAL NG KASINTAHAN KO AT NG ATE KO—NGUNIT SA HULING TATLONG ARAW NG BUHAY KO, ISANG ESTRANGHERO ANG NAGHAYAG NG KATOTOHANANG IKINATAKOT NG BUONG PAMILYA

Nagising ako mula sa anim na buwang pagkaka-coma sa mismong araw ng kasal ng nobyo ko at ng sarili kong ate.

Sa halip na matuwa ang pamilya kong buhay ako, ikinandado nila ang silid ko sa ospital.

Takot silang tumakas ako at sirain ang seremonya.

Ngunit hindi nila alam—tatlong araw na lang ang natitira sa buhay ko.

Pagmulat ko, ang unang nakita ko ay ang puting kisame ng isang pribadong ospital sa Makati.

Mabigat ang buong katawan ko. Tuyo ang labi ko. At bawat paghinga ay tila may matalim na bagay na humihiwa sa dibdib ko.

Sa tabi ng kama, nakatayo sina Mama at Papa. Naroon din ang kuya kong si Nico.

Wala ni isa sa kanila ang ngumiti.

“Anong petsa na?” mahina kong tanong.

Nagkatinginan sila.

Makalipas ang ilang segundo, malamig na sumagot si Mama.

“Araw ng kasal nina Adrian at Vanessa.”

Parang biglang nawala ang hangin sa silid.

Si Adrian Villareal ang lalaking walong taon kong minahal.

Si Vanessa naman ang nakatatanda kong kapatid.

“Anong ibig mong sabihin?” nangangatog kong tanong.

Lumapit si Papa, ngunit hindi pag-aalala ang nakita ko sa mukha niya. Inis iyon.

“Anim na buwan kang walang malay, Mara. Hindi namin alam kung magigising ka pa. Hindi mo maaaring asahang maghihintay si Adrian habambuhay.”

“Pero si Ate—”

“Mas mabuting nasa loob pa rin ng pamilya ang lalaki,” singit ni Mama. “At mahal naman nila ang isa’t isa.”

Napatingin ako kay Nico, umaasang ipagtatanggol niya ako.

Sa halip, lumapit siya sa pinto at ini-lock iyon.

“Kung hindi ka na sana nagising, mas simple ang lahat,” sabi niya. “Ngayong gising ka, panibagong problema ka na naman.”

Bawat salita niya ay parang suntok.

Anim na buwan bago iyon, kami ang magkakasamang sakay ng SUV nang mawalan ng preno sa South Luzon Expressway.

Nang makita kong isang trak ang paparating sa gilid ni Vanessa, ako ang yumakap sa kanya at sumalo ng malakas na impact.

Naalala ko pa kung paano ako niyakap ni Adrian habang naghihintay kami ng ambulansiya.

“Lumaban ka, Mara,” paulit-ulit niyang iyak. “Hihintayin kita. Ikaw lang ang mamahalin ko.”

Ngunit nang magising ako, nakasuot na siya ng barong Tagalog para pakasalan ang kapatid ko.

Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang pinto.

Pumasok si Adrian, hawak ang kamay ni Vanessa na nakasuot ng mamahaling bridal robe. Nasa ibaba lamang ng ospital ang hotel kung saan gaganapin ang seremonya.

Namumula ang mga mata ni Adrian.

“Mara…” mahinang tawag niya.

Tinitigan ko silang dalawa.

“Matagal na ba kayong may relasyon?”

Napatungo si Vanessa.

Hindi agad nakasagot si Adrian.

Sa wakas, hirap niyang sinabi, “Patawarin mo ako. Maaari mo ba kaming palayain? Maaari mo ba kaming… basbasan?”

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Kundi dahil iyon na lamang ang natitirang paraan upang hindi ako tuluyang mawasak.

“Noong aksidente, ako ang halos mamatay para sa inyong lahat,” sabi ko. “Sinabi ninyong aalagaan ninyo ako habang buhay. Sinabi mong ako lang ang mamahalin mo.”

Isa-isa silang umiwas ng tingin.

“Pero ngayong nagising ako, bakit parang ako pa ang sagabal?”

Walang sumagot.

Hindi nila alam na kinausap na ako ng doktor kaninang madaling-araw.

Ang paggising ko raw ay hindi senyales ng paggaling.

Dahil sa pinsala sa utak at komplikasyon sa puso, pansamantala lamang ang paglinaw ng aking kamalayan.

Tatlong araw.

Iyon ang pinakamahabang panahong ibinigay niya sa akin.

Kaya huminga ako nang malalim at tumingin kay Adrian.

“Humayo kayo. Magpakasal kayo. Hindi ko kayo pipigilan.”

Nagulat silang lahat.

Lumapit sana si Adrian.

“Mara, mahal pa rin—”

Ngunit agad siyang hinila ni Vanessa.

“Salamat, Mara,” malambing niyang sabi. “Magpahinga ka. Babalikan ka namin pagkatapos ng kasal.”

Isa-isa silang umalis.

Nang tuluyang magsara ang pinto, pinilit kong bumangon.

Matagal akong natulog. Gusto ko sanang makarinig ng musika, tawanan, kahit ingay lamang ng mga tao.

Ngunit paglabas ko, dalawang lalaking naka-itim ang humarang sa akin.

“Pasensiya na po, Ma’am Mara. Utos ni Sir Adrian na huwag kayong palabasin.”

Sa dulo ng pasilyo, nakita ko si Nico na may kausap sa telepono.

“Oo, binabantayan ko siya,” malakas niyang sabi. “Hindi makakapunta sa kasal.”

Tumawa siya.

“Ano ba naman ang kinatatakutan ninyo? Matagal nang may relasyon sina Adrian at Vanessa bago pa ang aksidente. Ang buong pamilya, alam iyon. Si Mara lang ang walang alam.”

Nagyelo ako.

Ibig sabihin, hindi sila nagmahalan habang wala akong malay.

Matagal na nila akong niloloko.

Noong araw ng aksidente, isinakripisyo ko ang sarili ko upang iligtas ang mga taong noon pa man ay pinagtataksilan na ako.

Bumalik ako sa silid na halos hindi maramdaman ang mga paa ko.

Doon ko inilabas ang lahat ng luhang anim na buwan kong hindi naiyak.

Nang matuyo ang mga mata ko, napatingin ako sa nakabukas na bintana.

Labinlimang palapag ang taas.

Sa ibaba, ang mga sasakyan ay mistulang maliliit na laruan.

Umakyat ako sa gilid.

Wala na akong minamahal.

Wala nang naghihintay sa akin.

Tatlong araw na lang din naman.

Ipininid ko ang mga mata ko at marahang inihilig ang katawan sa labas.

Ngunit bago ako tuluyang mahulog, isang kamay ang biglang humablot sa pulso ko.

Napalingon ako.

Isang matangkad na lalaking nakasuot ng kulay-abong suit ang nakatayo sa likuran ko. Magulo ang buhok niya dahil sa hangin, at may malamig ngunit pamilyar na sakit sa kanyang mga mata.

Mahigpit niya akong hinila pababa mula sa bintana.

Pagkatapos ay inilapag niya sa harapan ko ang isang makapal na asul na folder.

“Ma’am Mara,” sabi niya, “gusto kong makipagkasundo sa iyo.”

Binuksan niya ang folder.

Sa unang pahina ay may litrato ng wasak naming SUV.

Sa ikalawang pahina ay isang bank transfer na nagkakahalaga ng ₱18 milyon.

At sa pinakahuling pahina ay ang pangalan ng taong nagbayad upang sirain ang preno ng sasakyan.

Nang mabasa ko iyon, nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil ang pangalang nakasulat doon ay—

ang pangalan ng sarili kong ina.