Iniwan Ako ng Boyfriend Ko sa Malalim na Pool Para Bantayan ang Ate Ko—Pag-uwi, Binago Ko ang Kolehiyo at Buhay na Pinili Nila Para sa Akin

Noong araw na muntik akong malunod, sampung metro lang ang layo ng boyfriend ko.

Nakita pa niya akong nagpupumiglas.

Pero sa halip na lumangoy papunta sa akin, hinabol niya ang ate ko.

At nang magising ako sa gilid ng pool, doon ko naisip na baka hindi aksidente ang pagiging “pangatlo” ko sa sarili kong relasyon.

Katatapos lang ng college entrance exams noon at nagsisimula pa lang ang summer vacation nang biglang magyaya ang boyfriend kong si Adrian Cruz.

“Swimming tayo sa Antipolo! May promo, ₱2,499 lang ang couple pass.”

Hindi pa ako nakakasagot nang tuwang-tuwang sumingit ang ate kong si Bianca.

“Game ako! Marunong naman tayong dalawa lumangoy. Tuturuan na lang natin si Lia!”

Napangiti si Adrian sa kanya.

“Turuan? Ikaw nga, tatlong stroke lang, hingal ka na. Ilang beses na kitang sinagip dahil sa kakakulit mo?”

“Adrian!”

Kinurot siya ni Bianca sa tagiliran.

Sabay silang nagtawanan.

Tahimik kong hinila pababa ang laylayan ng palda ko para matakpan ang malaking peklat sa kaliwang hita.

Gusto kong sabihin, “Baka huwag na lang akong sumama.”

Pero abala na silang dalawa sa pagpili ng resort.

Ayokong maging dahilan para masira ang saya nila.

Kaya sumama ako.

Pagdating namin sa resort, saka ko napansing iba ang swimsuit na nasa bag ko.

Hindi iyon ang rash guard at swimming leggings na binili ko.

Isang ordinaryong one-piece swimsuit ang laman.

Kitang-kita ang peklat ko.

“Ate, nasaan ang swimsuit ko?”

Ngumiti si Bianca.

“Pinalitan ko. Lia, ilang taon mo nang tinatago ‘yang katawan mo. Kailangan mong maging confident.”

Hindi ako nakasagot.

Maya-maya, may ilang batang dumaan.

“Tingnan mo ‘yung paa niya!”

“Parang malaking uod!”

“Centipede girl!”

Nagtawanan sila.

Nanikip ang dibdib ko.

Hinila ako ni Bianca palapit at kunwari’y pinagalitan ang mga bata.

“Hoy, huwag kayong ganyan! Sensitive ‘yan. Baka umiyak mamaya!”

Lalong nagtawanan ang mga bata bago tumakbo palayo.

Napuno ako.

“Ate, bakit mo pinalitan ang swimsuit ko?”

Napayuko siya.

“Gusto ko lang naman tulungan kang maging confident.”

Sakto namang lumabas si Adrian mula sa locker room.

“Ano na naman?”

Bago pa ako makapagsalita, nauna na si Bianca.

“Tinukso siya ng mga bata dahil sa peklat niya. Ngayon sinisisi niya ako dahil hindi raw natatakpan ng swimsuit na binili ko.”

Nagsimangot si Adrian.

“Lia, sinabi lang naman ng mga bata kung ano ang nakita nila. Huwag kang masyadong balat-sibuyas.”

Parang may humarang sa lalamunan ko.

“At saka huwag mong pagbuntungan si Bianca. Mabait nga siya sa’yo.”

Hindi ko na itinuloy ang paliwanag.

Dahil matagal ko nang alam.

Kapag kaming dalawa ni Bianca ang magkaiba ng kuwento, sa kanya maniniwala si Adrian.

Mas masakit lang dahil ang peklat na pinagtatawanan nila ay dahil sa kanilang dalawa.

Noong Grade 10 ako, dalawang taon na mas matanda sa akin sina Bianca at Adrian.

Isang gabi noong Christmas break, nagpasya silang mag-ihaw ng kamote sa maliit na alcohol stove sa kuwarto ko.

Nag-agawan sila sa unang nalutong kamote.

Nasipa ang stove.

Sa isang iglap, kumalat ang apoy.

Ang unang ginawa ni Adrian ay yakapin si Bianca at takpan siya ng katawan niya.

Ako ang naiwan sa sulok.

Pagkatapos noon, malawak ang naging peklat ko, lalo na sa hita at binti.

Dahil sa guilt, nag-delay silang dalawa ng isang taon sa pag-aaral.

Sinabi nilang sasabayan nila ako.

Si Adrian pa mismo ang nanligaw sa akin.

“Poprotektahan kita habang buhay.”

Pinaniwalaan ko siya.

Pero sa resort na iyon, ako na naman ang naiwan.

Tinuruan niya ako ng basic na paghinga at pag-angat mula sa ilalim ng pool.

Pagkatapos, lumangoy si Bianca palayo.

“Adrian! Tingnan mo kung kaya kong mag-isang mag-lap!”

Agad siyang sinundan ni Adrian.

“Lia, kumapit ka lang sa gilid kung mapagod ka. Babalikan kita.”

Ang problema, nasa deep end kami.

Hindi ako marunong lumangoy.

Dahan-dahan akong gumalaw papunta sa gilid.

Nang halos maabot ko na iyon, may biglang tumalon sa tubig.

Malakas ang alon.

Nawala ang balanse ko.

Pumasok ang tubig sa ilong at bibig ko.

Nagpumiglas ako.

“Adrian!”

Muli akong lumubog.

“Tulong!”

Sa malayo, nakita kong lumingon si Adrian.

May sinabi siya kay Bianca.

Sumagot ang ate ko.

Pagkatapos…

sumunod ulit siya rito.

Unti-unting nanigas ang mga braso ko.

Nang wala na akong lakas, isang sigaw ang narinig ko.

“Lifeguard! May nalulunod!”

Pagmulat ko, nakahiga ako sa gilid ng pool.

“Hindi ka marunong lumangoy?” nag-aalalang tanong ng lifeguard. “Bakit ka iniwan sa deep end?”

Tumingin ako sa malayo.

Nandoon sina Adrian at Bianca.

Nagtatawanan.

Magkatabi.

Hindi man lang nila alam na muntik na akong hindi magising.

“May kasama po ako,” bulong ko.

Napakunot-noo ang lifeguard.

“Kung kasama mo sila, napaka-iresponsable nila.”

Tahimik akong tumayo.

Nagpalit ako ng damit at umalis.

Sa labas ng resort, tinanggal ko ang pulang bracelet sa pulso ko.

Pasalubong iyon nina Bianca at Adrian mula sa isang trip nilang dalawa.

May bead na nakaukit dapat ang pangalan ko.

Pero “Leah” ang nakasulat.

Hindi “Lia.”

Dati, sinasabi kong baka nagkamali lang sila.

Tulad ng mango cake na binibili nila taon-taon kahit ilang beses kong sinabi na strawberry ang paborito ko.

Tulad ng sinehan kung saan silang dalawa ang magkatabi at ako ang laging nasa dulo.

Tulad ng bawat date namin kung saan ang ate ko ang laging nasa gitna.

Tinapon ko ang bracelet.

Pagkatapos, nag-text ako kay Adrian.

Break na tayo.

Sunod kong tinawagan ang adviser naming si Ma’am Reyes.

“Ma’am, ayoko na pong tumuloy sa Philippine Normal University.”

Natigilan siya.

“Sigurado ka?”

“Opo. Gusto kong tanggapin ang offer sa Philippine State College of Aeronautics. Gusto kong kumuha ng Aeronautical Engineering.”

Napabuntong-hininga siya.

“Salamat naman at nagbago ang isip mo. Sayang na sayang ang scores mo kung isasabay mo lang ang sarili mo sa ate mo.”

Napahigpit ang hawak ko sa phone.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

“Hindi ba sinabi sa’yo ni Bianca? Alam niyang mas mataas nang mahigit siyamnapung puntos ang combined entrance assessment mo kaysa sa kanila. Kinausap ko siya noon para tulungan kitang mag-apply sa mas competitive na programs.”

Nanlamig ako.

“Ano pong sinabi niya?”

“Sinabi niyang huwag na kitang guluhin. Mas bagay daw sa’yo ang pagiging teacher.”

Doon ko naintindihan.

Hindi pala niya ako dinadala dahil gusto niya akong protektahan.

Gusto lang niyang manatili akong nasa lugar kung saan hindi ko siya malalamangan.

Pag-uwi ko, unang tanong ni Mama:

“Bakit ikaw lang? Nasaan si Bianca at Adrian?”

“Hindi na ako nag-swimming.”

Umirap siya.

“Napaka-weird mo talaga. Kung hindi ka laging isinasama ng ate mo, wala ka sigurong kaibigan.”

Pagkatapos ay tinanong ni Papa kung pasado ba ako sa PNU.

“Hindi na po ako mag-PNU.”

Tumawa si Mama.

“Alam ko namang hindi ka papasa.”

“Good thing,” dagdag ni Papa, “pangalan lang ni Bianca ang nilagay natin sa tarp para sa celebration.”

Hindi ako sumagot.

Nilagnat ako nang gabing iyon.

Pagkagising ko, narinig ko si Bianca sa sala.

“Sinadya niya! Bakit ‘yung bagong aircon napunta sa room niya tapos ‘yung luma sa akin?”

Sumugod si Papa sa kuwarto ko.

Hinila niya ako mula sa kama.

“Bumaba ka at humingi ka ng tawad sa ate mo!”

“Wala akong ginawa!”

Isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi ko.

“Simula kanina ang sama na ng ugali mo! Pati aircon ng ate mo pinakialaman mo!”

Bago pa ako makapagsalita, umilaw ang phone ko sa sahig.

Pinulot iyon ni Bianca.

At biglang nawala ang kulay sa mukha niya.

Sa screen ay nakasulat:

CONGRATULATIONS, LIA MENDOZA. YOU HAVE QUALIFIED FOR THE FULL ACADEMIC SCHOLARSHIP AND PRIORITY ADMISSION PROGRAM.

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

At sa unang pagkakataon…

siya naman ang mukhang natatakot.

PARTE2

 

Tahimik ang buong sala.

Nakatingin si Bianca sa phone ko na parang may nakita siyang bagay na hindi dapat umiiral.

Agad itong inagaw ni Mama.

“Full scholarship?”

Lumapit si Papa.

“Priority admission?”

Hindi ko na kailangang magpaliwanag dahil tumawag si Ma’am Reyes.

Sinagot ko at inilagay sa speaker.

“Lia! Nakuha mo ba ang email? Kinumpirma na ng admissions office. Approved din ang recommendation para sa scholarship.”

Hindi umiimik ang pamilya ko.

Nagpatuloy si Ma’am Reyes.

“Congratulations. Deserve mo ‘yan. Ikaw ang isa sa pinakamataas ang entrance assessment sa batch natin.”

Parang unti-unting nag-iba ang hangin sa bahay.

“Ma’am,” biglang singit ni Mama, “sigurado po ba kayong si Lia?”

Tumahimik ang kabilang linya.

“Opo. Bakit naman hindi?”

Napatingin sa akin si Mama.

Kanina lang, sigurado silang bagsak ako.

Ngayon, parang hindi nila matanggap na ako ang tinutukoy.

Napatitig ako kay Bianca.

“Ate, bakit hindi mo sinabi sa akin na kinausap ka ni Ma’am tungkol sa scores ko?”

Namutla siya.

“Lia—”

“Alam mong mas mataas ang scores ko.”

“Hindi sa gano’n—”

“At sinabi mong huwag na niya akong kumbinsihing mag-apply sa ibang school.”

Biglang tumigas ang mukha ni Papa.

“Bianca?”

Napaluha agad ang ate ko.

“Gusto ko lang naman kaming magkakasama! Sabi natin dati sabay-sabay kaming magko-college.”

“Hindi ikaw ang may karapatang pumili para sa akin.”

“Lia, pamilya tayo!”

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Dahil sa wakas malinaw na sa akin ang lahat.

“Pamilya?”

Itinuro ko ang pisngi kong namumula pa dahil sa sampal.

“Kanina pa ako nilalagnat. Wala man lang nagtanong kung okay ako. Pero dahil umiyak si Ate tungkol sa aircon, hinila n’yo ako palabas ng kama.”

Walang sumagot.

“Alam n’yo bang muntik na akong malunod kanina?”

Napatingin si Mama kay Bianca.

“Ano?”

Napalunok ang ate ko.

“Hindi naman gano’n kalala—”

“Wala akong malay nang hilahin ako ng lifeguard palabas ng tubig.”

Natahimik si Papa.

“Nasaan si Adrian?”

“Kasama ni Ate.”

Muling bumaling kay Bianca ang mga mata nilang dalawa.

Nagtaas siya ng boses.

“Hindi ko kasalanan! Sinabihan ko si Adrian na bumalik kay Lia kung nag-aalala siya!”

“Pero sinabi mo rin sa kanya na kaya kong iligtas ang sarili ko.”

Hindi siya nakasagot.

Sakto namang bumukas ang pinto.

Pumasok si Adrian.

“Anong nangyayari?”

Napansin niya agad ang mukha ko.

“Lia?”

Tiningnan ko siya.

“Alam mo bang muntik akong malunod?”

Parang natigilan siya.

“Ano?”

Sa expression niya pa lang, alam ko na.

Hindi niya alam.

“Sumigaw ako sa’yo.”

“Akala ko—”

“Narinig mo ako.”

Nanigas ang panga niya.

“Akala ko nagpa-practice ka lang. Sabi ni Bianca okay ka naman dahil tinuruan kitang umangat mula sa ilalim.”

Napangiti ako nang mapait.

“Isang technique lang ang itinuro mo sa taong hindi marunong lumangoy, tapos iniwan mo ako sa deep end.”

“Lia, hindi ko sinasadya—”

“Hindi rin sinasadya noong nasunog ako?”

Natahimik siya.

“Hindi rin sinasadya na tuwing birthday ko mango cake ang binibili n’yo kahit alam n’yong ayoko ng mangga?”

“Hindi rin sinasadya na maling pangalan ang nakaukit sa bracelet?”

“Hindi rin sinasadya na kada date natin, kasama si Ate?”

“Lia…”

“Hindi ako galit dahil mas close kayong dalawa.”

Huminga ako nang malalim.

“Pagod na lang akong magpanggap na ako ang girlfriend mo kapag siya naman talaga ang palagi mong pinipili.”

Nanlaki ang mga mata ni Bianca.

“Grabe ka naman!”

Tumingin ako sa kanya.

“Kanina sa pool, nagpalit ka ng swimsuit ko nang walang pahintulot.”

“Para maging confident ka!”

“Hindi confidence ang pagpilit sa taong ipakita ang bagay na matagal niyang pinaghihilom.”

Hindi siya nakaimik.

“Alam mong pinagtatawanan ako dahil sa peklat.”

Namasa ang mga mata ko.

“At alam mong galing ang peklat na ‘yon sa gabing kayong dalawa ang nagpasimula ng sunog.”

Bumaba ang tingin ni Adrian.

“Ako ang nasaktan noon. Pero hanggang ngayon, ako pa rin ang inaasahang mag-adjust para hindi kayo ma-guilty.”

Parang walang gustong huminga sa sala.

Maya-maya, nagsalita si Adrian.

“Sorry.”

Dalawang pantig lang.

Dati, baka sapat na iyon para patawarin ko siya.

Pero may mga sorry palang dumarating kapag ubos ka na.

“Break na tayo,” sabi ko.

“Lia, huwag naman ganito.”

“Nag-text na ako.”

“Hindi ko pa nababasa.”

“Hindi na kailangang basahin. Sinasabi ko na ngayon.”

Lumapit siya.

“Pwede nating ayusin.”

Umiling ako.

“Hindi ko gustong ayusin ang relasyon kung saan kailangan ko munang muntik mamatay bago mo mapansin na palagi mo akong iniiwan.”

Hindi na siya nakalapit pa.

Kinabukasan, bumalik ang technician na nagkabit ng aircon.

Humingi siya ng paumanhin.

“Ma’am, nagkapalit po talaga kami ng labels kahapon. Amin pong pagkakamali.”

Iyon lang.

Wala akong ginalaw.

Wala akong sinabotahe.

Wala akong ginawa kay Bianca.

Tumingin ako kina Mama at Papa.

Hinintay kong magsorry sila.

Walang nagsalita.

Sa halip, ang sabi ni Mama:

“Okay na pala. Papalitan na lang.”

Doon ko tuluyang naintindihan na may mga magulang na hindi humihingi ng tawad dahil mas importante sa kanila ang pagiging tama kaysa sa hindi pananakit sa anak.

Makalipas ang dalawang linggo, dumating ang admission documents ko.

Kasama roon ang scholarship package.

Tuition assistance.

Laboratory allowance.

At priority accommodation.

Halos wala akong babayaran.

Nang malaman nina Mama at Papa, bigla nilang gustong maghanda ng isa pang celebration.

“Magandang tingnan kung parehong may party kayo ng ate mo,” sabi ni Mama.

Napangiti ako.

“Hindi na kailangan.”

“Anong hindi kailangan? Nakakahiya sa mga kamag-anak kung malalaman nilang hindi ka natin ipinaghanda.”

Dati, masakit sigurong marinig iyon.

Ngayon, malinaw na sa akin.

Hindi sila nag-aalala sa nararamdaman ko.

Nag-aalala sila sa sasabihin ng ibang tao.

“Akala ko ba pangalan lang ni Ate ang nasa tarp?”

Hindi nakasagot si Mama.

Noong araw ng celebration ni Bianca, maraming bisita ang dumating.

Malaking banner ang nakasabit sa gate:

CONGRATULATIONS, BIANCA! FUTURE EDUCATOR!

Mula sa kuwarto ko, inilalagay ko ang mga damit ko sa maleta.

May orientation ako sa Pasay kinabukasan.

Plano kong manatili muna sa dorm.

Habang nagsasara ako ng bag, pumasok si Bianca.

“Talaga bang aalis ka?”

“Oo.”

“Dahil lang sa pool?”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi dahil lang sa pool.”

“Dahil sa university?”

“Hindi rin.”

“Ano pa ba?”

Tahimik akong tumingin sa ate ko.

“Dahil buong buhay ko, lahat ng gusto ko kailangan munang dumaan sa’yo.”

Napakunot ang noo niya.

“Hindi kita kinokontrol.”

“Talaga?”

“Ginagawa ko lang ang tingin kong makakabuti sa’yo.”

“Pati pagpili ng school ko?”

“Gusto ko lang magkasama tayo!”

“Bakit?”

Napahinto siya.

“Dahil magkapatid tayo.”

“Hindi.”

Lumapit ako.

“Gusto mong magkasama tayo dahil sanay kang ikaw ang mas magaling.”

“Lia!”

“Alam mong mas mataas ang scores ko. Kaya kinausap mo si Ma’am Reyes para tumigil siyang kumbinsihin ako.”

Namula ang mga mata niya.

“At ano ngayon? Masama bang matakot akong maiwan?”

Doon ako natahimik.

Sa wakas, may totoo rin siyang sinabi.

“Simula pagkabata, ikaw ang tahimik. Ako ang outgoing. Ako ang maraming kaibigan. Tapos biglang mas mataas grades mo. Mas mataas scores mo. Mas maraming options mo.”

Napayuko siya.

“Kapag umalis ka, paano ako?”

Masakit pa rin.

Pero sa unang pagkakataon, hindi galit ang nakita ko.

Takot.

Takot na hindi niya kayang mabuhay nang hindi ako nakatayo nang kalahating hakbang sa likod niya.

“Hindi mo kailangang sirain ang daan ko para hindi ka maiwan.”

Napaluha siya.

“Sorry.”

Hindi ko agad sinabi na okay lang.

Dahil hindi pa okay.

At ayokong gawing mura ang pagpapatawad.

“Umaasa akong balang araw, ibig mong sabihin talaga ‘yan.”

Lumabas ako ng kuwarto dala ang maleta.

Sa sala, naghihintay si Adrian.

“Hatid kita.”

“Hindi na.”

“Lia…”

May hawak siyang bagong bracelet.

Tama na ang pangalan ngayon.

LIA.

Tiningnan ko iyon.

Dati, baka naiyak ako sa saya.

Ngayon, wala na akong naramdaman.

“Mas mabuti sigurong ibigay mo sa taong hindi mo nakakalimutang bantayan.”

Parang may gustong sabihin si Adrian.

Pero tumalikod na ako.

Makalipas ang ilang buwan, nalaman kong magkasama pa rin sina Adrian at Bianca sa halos lahat ng lakad nila.

Hindi ko alam kung naging sila.

Hindi ko na rin tinanong.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi na umiikot ang buhay ko sa dalawang taong iyon.

Sa college, walang nakakakilala sa akin bilang “nakababatang kapatid ni Bianca.”

Walang nakakakilala sa akin bilang “girlfriend ni Adrian.”

Ako lang si Lia.

Iyong babaeng mahilig tumitig sa eroplano.

Iyong estudyanteng handang magpuyat para sa engineering drawing.

Iyong kaklaseng takot pa rin sa swimming pool pero unti-unting natutong huwag ikahiya ang peklat sa binti.

Hindi ko biglang minahal ang peklat ko.

Hindi ganoon kasimple ang healing.

Pero hindi ko na rin ito tiningnan bilang patunay na may mali sa akin.

Patunay iyon na may nangyari sa akin.

At nakaligtas ako.

Minsan, tumatawag si Mama.

Minsan, nagme-message si Papa.

Mas maingat na sila ngayon sa pagsasalita.

Hindi ko alam kung nagbago na talaga sila o natatakot lang silang tuluyan akong mawalan ng gana umuwi.

Hindi ko muna pinilit alamin.

Natuto akong hindi lahat ng relasyon kailangang ayusin agad.

Minsan, kailangan muna ng distansya para malaman kung may relasyon pang karapat-dapat ayusin.

Isang gabi, habang naglalakad ako pauwi sa dorm, may eroplano sa malayo.

Huminto ako at tumingala.

Naalala ko ang araw na nasa gilid ako ng pool, basa, nanginginig, at halos walang lakas.

Akala ko noon, iyon ang pinakamasamang araw ng buhay ko.

Ngayon, naiintindihan ko.

Iyon pala ang araw na unang beses kong pinili ang sarili ko.

Hindi ko kailangang sumiksik sa mundong ginawa para sa tatlong tao kung ako naman ang laging tinutulak palabas.

Maaari akong gumawa ng sarili kong mundo.

Mas malawak.

Mas tahimik.

At may sapat na espasyo para makahinga.

Minsan, ang paglayo ay hindi pagiging walang utang na loob. Ang pagpili sa sarili ay hindi pagiging makasarili. Kapag paulit-ulit kang nasasaktan sa lugar na tinatawag nilang “pagmamahal,” may karapatan kang umalis—at pumili ng buhay kung saan hindi mo kailangang magmakaawa para mapansin.