NANG BUMISITA AKO KELA GF, BIGLA NIYA AKONG PINATAGO SA APARADOR NILA DAHIL BIGLANG DUMATING ANG MGA SOSYALERA NIYANG FRIENDS, NAKAKAHIYA RAW KASI MAKITA DAW AKO NG MGA FRIENDS NIYA DAHIL MAHIRAP LANG AKO AT HINDI RAW AKO GWAPO NA MAIPAGMALAKI NIYA SA MGA KAIBIGAN NIYA KAYA ANG GINAWA KO…

Ako si Romy. Simple lang ako parang “Standard Definition” sa mundo ng 4K Ultra HD.

Ang girlfriend ko naman, si Claire, ay pang-luxury brand ang vibes. Isang araw, habang masaya kaming kumakain ng pancit canton sa bahay nila, biglang may nag-doorbell.

​”Romy! Yung mga friends ko! Yung ‘The Glitter Girls’!” sigaw ni Claire na parang nakakita ng multo.

​”Oh, anong problema? Edi ipakilala mo ako. Romy, ang iyong Knight in Shining Armor… na medyo kupas ang armor,” biro ko.

​Pero hindi siya tumawa. Tumingin siya sa akin mula sa kupas kong t-shirt hanggang sa tsinelas kong ‘Rambo’ at doon ko nakita ang takot sa mga mata niya.

​”Hindi pwede! Nakakahiya! Ang sasabihin nila, ‘Claire, bakit ka pumatol sa… sa ganyan?’ Itatago muna kita! Dito ka sa aparador, bilis!”

​Bago pa ako makahirit, itinulak na niya ako sa loob ng dambuhalang aparador nila na amoy naphthalene balls. Blag! Sarado ang pinto.
​
​Sa loob, madilim. Kasama ko ang tatlong hangers at isang makapal na kumot. Rinig na rinig ko ang pagpasok ng mga friends niya.

​”OMG, Claire! Your house is so quaint! Anyway, have you seen the new guy I’m dating? He’s a model/entrepreneur/crypto-guru!” sabi ni Friend #1.

​”I know, right? My boyfriend is a pilot naman,” sabi ni Friend #2.

“Eh ikaw Claire? Bakit wala ka pang pinapakilala? Don’t tell me, single ka pa rin?”

​Dito na ako kinabahan. Nag-abang ako ng “My boyfriend is humble but sweet.”

Pero ang narinig ko…

​”Naku, wala ‘no! I’m still waiting for someone who’s actually… you know, presentable. Ayoko namang mag-settle sa basta-basta lang. Nakakahiya kaya sa social media feed ko!” sabi ni Claire sabay tawa.

​Aray. Mas masakit pa ‘yun sa siko kong tumatama sa kahoy.
​
​Dahil mainit sa loob at masakit sa puso ang narinig ko, naisip ko… Kung ikakahiya mo rin lang ako, lubusin na natin.

​Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng aparador. Eksaktong nagse-selfie sila Claire sa tapat ng salamin.

​”Excuse me, Claire…” sabi ko sa pinaka-seryosong boses ko.

​Napatigil ang lahat. Ang tatlong “socialera” friends, nalaglag ang mga panga. Si Claire, naging kasing-puti ng pader sa gulat.

​”R-Romy?! Anong…”

​”Sorry guys, hindi ko na matiis,” sabi ko habang lumalabas na may nakasabit pang hanger sa balikat ko.

“Claire, nakalimutan mo kasing sabihin sa kanila na ako yung Professional Closet Tester niyo. And I must say, 2 out of 5 stars lang ‘to. Masyadong masikip, parang yung tingin mo sa relasyon natin.”

​Kinuha ko yung natitira kong pancit canton sa lamesa, tumingin ako sa mga friends niya at kumindat.

​”By the way, Romy pala. Boyfriend niya yung ‘basta-basta’ na sinasabi niya. Alis na ako, baka ma-infect ko pa yung outfit niyo ng ‘kahirapan’.”
​
​Naglakad ako palabas ng pinto na parang bida sa action movie, habang naririnig ko ang tilian at tanungan ng mga friends niya sa background.

Pagkatapos kong i-send ang text na iyon, hinarangan ko na ang numero niya. Hindi ko na hinintay ang mga paliwanag o “sorry” niya na kasing-peke ng kanyang mga branded na bag.

Lumipas ang ilang buwan. Nag-focus ako sa sarili ko—hindi para maging “gwapo” sa mata ng iba, kundi para maging kampante sa sarili kong balat. Isang hapon, habang nagkakape ako sa isang simpleng café, may isang babaeng lumapit sa mesa ko. Siya si Maya, isang dating kaklase ko na matagal ko nang hindi nakikita.

“Romy? Ikaw ba ‘yan? Ang laki ng pinagbago mo, ah! Mukha kang masaya,” bungad niya habang nakangiti nang tapat.

Nagkuwentuhan kami. Walang halong payabangan, walang kailangang patunayan. Nang dumating ang mga kaibigan niya, hindi siya nataranta. Sa halip, hinawakan niya ang braso ko at buong pagmamalaking ipinakilala ako:

“Guys, si Romy pala. Pinakamabait na tao na kilala ko.”

Doon ko napagtanto na ang tunay na kagandahan at yaman ay wala sa panlabas na anyo o sa taas ng katayuan sa buhay. Ito ay nasa katapangan ng isang tao na panindigan ka sa harap ng sinuman.

Ang Aral: Huwag mong hayaang ikulong ka ng kahit sino sa “aparador” ng kanilang hiya. Ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay gagawing entablado ang buong mundo para lang ipakita kung gaano siya kadiyos na ikaw ang nasa tabi niya.

Ngayon, hindi na ako “Standard Definition.” Dahil sa tamang tao, palagi akong “Premium” at “High Definition.”